Uykusuz..

Kasım 10, 2009 1 Yazar: cenk özkömür

-Cenk Ç. Özkömür-

hayatla aramda ince bir cam var.
açıkça görmeme ve anlamama rağmen, dokunamıyorum hayata.”

fernando pessoa

uyuyamıyorum. bu, uyuyamadığım beşinci gece olacak. dönüp duruyorum yatakta.

ne olup bittiğini bilmiyorum, etraf’ta. bu dünya’dan değil gibiyim. bir şeyler oluyor ve birileri, bana, olanları anlatıyor. eksik anlatıyorlar. öyle olmalı ki, uyum sağlayamıyorum hayat’a: duygularım, hayata göre, daha yoğun. düşüncelerim, hayata göre, daha hızlı. orta yol, yok.

suskunluk, var sadece. bu’nun tek çözümü susmak.

*

yataktayım. sağıma dönüyorum.
ne kadar da sâkin uyuyor. maske’si çıkmış. keşke, bu hâlini de bilebilsem, tanıyabilsem onun. bana rol yapmadığını düşündüğünden eminim. hissettiklerimin hiçbirini paylaşmıyoruz. ama onu seviyorum. onun da, beni sevdiğinden eminim. yanımda oluşu, bende bir bulantı yaratmadı hiç, bugüne kadar.

konuşacak birini bulabilmem, çok zor; beni dinleyecek biri, daha da.. hele, uyuştuğum birini bulmak, mucize olsa gerek.

diyaloga girildiğinde, tavsiye veriyorlar. tavsiye vermek üzere, bir şey söylemek isteyen herkes; bir şeyleri söylemeyi istediği için, tavsiye veriyor rolündedir aslında. verdiği tavsiyeler, kendine’dir. ego ile açıklanabilir.

*

bir şeylere saplanmış gibi geliyor, herkes, gözüme. bir yere saplananlara acımalı, diyorum. herkes’e böyle bakmak, beni bir yere saplıyor, saplanmış kılıyor aslında. bir yere saplanmayanlara acımalı, belki de.

çevremdekilerin, aynı insanlar olduğunu düşünüyorum. hep aynı insanlar var etrafımda: isimleri değişiyor; zaman ve mekân değişiyor, o kadar. hep aynı olaylar, hep tekrar. ve tekrar.

gözümü her kapadığımda, aynı adam’ı görüyorum. az önce, yine gördüm, allahın belâsı adam’ı. rüyâ’nın başı yok. rüyâ’da olan biteni de bilmiyorum. konu ne, neredeyiz ve neden, sorularının cevabı yok. tedirgin olduğum, kesin. rüyâ’nın sonunda, şunların olduğunu hatırlıyorum: adımını bana doğru atıp; elini, omzuma koyuyor, adam: ağzıyla, tuhaf bir ses çıkarıyor; bir sessizlik oluyor: allah’ın izniyle, diyor. her şeyini, allah’ın izniyle yaptığını düşünen; her adımını, yüce bir yaratıcı’ya bağlayan, ona gerçekten inanan biri, bu cümle’yi kurar mı?.. bilmiyorum. korkuyorken, bunları düşünüyorum. bunları düşündüğümden, belki de, daha çok korkuyorum. ürkerek uyanıyorum.

*

gözümü açıyorum. tekrar, ona bakıyorum. nefes alıp verişini dinliyorum. o, güzel. o, farklı.
kendisine benzeyenler arasında, farklı olan güzel’dir.

*

uyuyamıyorum. bu, uyuyamadığım beşinci gece olacak. dönüp duruyorum yatakta.

anlatacak hiçbir şeyim yok. hiç kimse ile paylaşacak hiçbir şeyim yok.

yalnızlık, kader bende.